Chantal Janzen merkt dat haar kinderen steeds groter worden en dat het moment waarop ze hun eigen weg gaan onvermijdelijk dichterbij komt. Toch heeft de presentatrice daar duidelijk moeite mee. Nu haar zoon James zeventien is en voor een belangrijke keuze staat, geeft Chantal eerlijk toe dat ze hem het liefst nog wat langer dicht bij zich houdt.
James heeft zijn diploma inmiddels op zak en is aangenomen bij een muziekacademie in Engeland. Daarmee ligt er een bijzondere kans voor hem klaar, maar voorlopig staat nog niet vast of hij daadwerkelijk naar Engeland vertrekt. Voor Chantal is dat een situatie met twee kanten. Ze gunt haar zoon zijn avontuur, maar een langer verblijf thuis zou voor haar beslist geen probleem zijn.
Sterker nog: als James besluit een tussenjaar te nemen, zou Chantal daar stiekem behoorlijk blij mee zijn. Ze ziet er namelijk ook een voordeel in voor zichzelf. Dan heeft ze haar zoon nog een extra jaar bij zich voordat hij misschien echt het ouderlijk huis verlaat.
Toch betekent thuisblijven volgens Chantal niet dat James rustig achterover kan leunen. Als hij voor een tussenjaar kiest, verwacht zijn moeder wel dat hij aan het werk gaat. Ze heeft hem daar naar eigen zeggen al duidelijk op gewezen. Zijn leven betalen terwijl hij thuiszit, is in ieder geval niet de bedoeling.
Maar James is niet de enige die Chantal graag om zich heen houdt. Ook haar bonuskinderen mogen wat haar betreft gewoon zo lang mogelijk dichtbij blijven. Ze zegt dat ze het liefst zou zien dat ze allemaal bij haar komen wonen. Een leeg huis zonder kinderen die binnenlopen, vertrekken en weer terugkomen, lijkt haar duidelijk weinig aantrekkelijk.
Dat werd voor haar extra duidelijk toen haar bonusdochter een appartement in Amsterdam kocht. Waar zo’n aankoop voor veel ouders vooral een moment van trots kan zijn, vond Chantal het vooral jammer dat haar bonusdochter daarmee een stap verder van het ouderlijk huis zette. Haar reactie was veelzeggend: ze had haar liever gewoon bij hen zien blijven.
Zelfs de meest alledaagse dingen rondom haar bonuskinderen kan Chantal waarderen. Wanneer haar bonuszoon langskomt met een tas vol vuile was, ziet zij dat niet als een lastige klus. Integendeel. Ze geniet ervan om die berg was weg te werken en alles later schoon en netjes opgevouwen terug te geven.
Dat zegt misschien wel het meeste over hoe Chantal naar het uitvliegen van haar kinderen kijkt. Waar sommige ouders reikhalzend uitkijken naar een rustig huis en meer tijd voor zichzelf, lijkt Chantal juist gelukkig te worden van een huis vol leven, beweging en kinderen die steeds weer binnenvallen.
Voor haar is het afscheid nemen daarom duidelijk geen eenvoudige stap. Aan de ene kant wil ze James de ruimte geven om zijn eigen toekomst te kiezen en begrijpt ze dat Engeland een belangrijke mogelijkheid kan zijn. Aan de andere kant blijft er dat sterke verlangen om haar zoon nog een tijdje thuis te hebben.
En precies die tegenstrijdigheid maakt haar verhaal zo herkenbaar. Ze wil haar kinderen niet tegenhouden, maar als het aan haar ligt, komt het moment van afscheid nemen liever nog niet. Zolang er nog een mogelijkheid is om de familie dicht bij elkaar te houden, lijkt Chantal daar met volle overtuiging voor te kiezen.
Gelukkig heeft ze voorlopig nog haar achtjarige zoon Bobby thuis. Daarmee is het huis in ieder geval nog niet leeg. Maar de vraag hoe lang haar kinderen nog daadwerkelijk onder hetzelfde dak blijven, komt steeds dichterbij. En voor Chantal lijkt dat vooruitzicht een stuk moeilijker dan ze misschien ooit had gedacht.
