Bibi Breijman doet opnieuw een boekje open over de bijzonder zware periode die zij tijdens haar zwangerschappen heeft doorgemaakt. De momenten waarop anderen vooral aan een mooie roze wolk denken, zagen er voor haar heel anders uit. Ze vertelt openhartig over de zwangerschapsziekte die haar meerdere keren volledig uitputte en over de gevolgen die dat op haar lichaam en haar gedachten had.
Tijdens alle drie haar zwangerschappen kreeg Bibi te maken met HG, oftewel hyperemesis gravidarum. De derde zwangerschap, van haar zoon Tjipto, was volgens haar de heftigste van allemaal. Waar een zwangerschap vaak wordt voorgesteld als een bijzondere en gelukkige periode, werd het voor Bibi juist een voortdurende strijd om de dag door te komen.
De klachten waren zo extreem dat er dagen waren waarop ze nauwelijks iets anders kon dan met haar ogen dicht in bed liggen. Ze was afhankelijk van sondevoeding en kon vrijwel geen enkele prikkel verdragen. Alles kon een aanleiding zijn om opnieuw te moeten overgeven. Zelfs gewone geuren en geluiden konden op zulke momenten al te veel worden.
Dat had ook invloed op haar contact met haar kinderen Teddy en Chester. Bibi vertelde eerder hoe pijnlijk het voor haar was dat ze soms de geur van haar eigen kinderen niet kon verdragen. Ze herinnerde zich bijvoorbeeld een moment waarop Waylon spaghetti met veel kruiden had gemaakt. De knoflookgeur bleef aan de kinderen hangen en was voor Bibi genoeg om zich niet in hun buurt te kunnen bevinden of hen te kunnen knuffelen.
Juist dat vond ze emotioneel ontzettend moeilijk. Vanuit haar gevoel als moeder was het vreemd en confronterend dat ze haar eigen kinderen op zulke momenten nauwelijks kon verdragen. De lichamelijke klachten namen daardoor niet alleen haar energie weg, maar raakten ook een heel gevoelig deel van haar dagelijks leven.
Bibi kijkt nu terug op een periode waarin ze zichzelf nauwelijks herkende. In haar meest recente terugblik deelt ze zelfs een bijzonder confronterend detail over haar uiterlijk. Ze vertelt dat er een vacht op haar huid groeide. Het beeld dat ze daarmee oproept, laat zien hoe ver haar lichaam tijdens die zware periode van haar normale toestand verwijderd raakte.
Ook mentaal kwam ze op een dieptepunt terecht. Bibi vertelt zonder het mooier te maken dat ze momenten heeft gekend waarop ze er niet meer wilde zijn. Die uitspraak maakt duidelijk hoe zwaar de situatie voor haar voelde. Het ging voor haar niet simpelweg om een paar vervelende dagen of wat misselijkheid, maar om een periode waarin haar lichaam en hoofd voortdurend onder druk stonden.
Tijdens haar derde zwangerschap werd Bibi bovendien zes keer opgenomen. Toch probeerde ze, wanneer het iets beter ging, bewust te genieten van de zwangerschap. Ze zei dat ze haar dagen weer kon doorkomen en daardoor extra kon genieten van ieder moment waarop het beter ging.
De zwangerschap van haar derde kindje kwam bovendien onverwacht. Bibi en Waylon hadden zich er niet op voorbereid en zij omschreef de komst van hun derde kindje als een cadeautje. De vreugde over de baby was er dus zeker, maar tegelijkertijd moest Bibi een zware lichamelijke periode doorstaan.
Het contrast is misschien wel het meest opvallende aan haar verhaal. Aan de ene kant was er het geluk om opnieuw een kindje te verwachten, aan de andere kant waren er dagen waarop zelfs de kleinste prikkel te veel was. Bibi besloot daar uiteindelijk steeds openhartiger over te vertellen, juist omdat veel mensen niet weten hoe ingrijpend zo’n zwangerschap kan verlopen.
Haar terugblik geeft daarmee een indringend beeld van een periode waarin ze niet alleen haar lichaam, maar ook haar grenzen opnieuw moest leren kennen. De woorden die ze nu gebruikt, maken duidelijk dat achter de mooie zwangerschapsfoto’s een veel zwaarder verhaal schuilging. En juist doordat Bibi daar zonder terughoudendheid over spreekt, krijgt haar verhaal een heel persoonlijke lading.
