Jarenlang leek het alsof Monique Westenberg en André Hazes ondanks alles steeds weer naar elkaar terugkeerden. Voor buitenstaanders was het een ingewikkelde, soms onbegrijpelijke liefdesgeschiedenis. Maar nu laat Monique een heel andere kant van dat verhaal zien — eerlijker en rauwer dan ooit tevoren.
In een openhartig gesprek blikt ze terug op hun relatie, die volgens haar allesbehalve eenvoudig was. Wat voor velen een romance leek vol passie en verbondenheid, voelde voor haar achter de schermen als een voortdurende strijd. Niet alleen tegen de omstandigheden, maar vooral tegen iets dat altijd tussen hen in stond.
Volgens Monique draaide hun relatie jarenlang om één allesoverheersend probleem: de verslaving van André. Ze beschrijft hoe die verslaving telkens weer de overhand nam, hoe die als het ware boven hun liefde hing en elke poging tot stabiliteit onder druk zette.
Ze vertelt dat ze in die periode eigenlijk voortdurend leefde met iemand die niet volledig aanwezig was. Terwijl hij naar buiten toe bleef lachen en doorging met zijn leven, zag zij van dichtbij hoe hij innerlijk worstelde. Dat contrast maakte het voor haar extra zwaar. Tegelijkertijd probeerde ze haar rol als moeder zo goed mogelijk te vervullen, wat de druk alleen maar verder opvoerde.
Wat het nog ingewikkelder maakte, was haar eigen gevoel van verantwoordelijkheid. Keer op keer koos ze ervoor om terug te keren, zelfs wanneer het misging. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze hoopte hem te kunnen helpen. Ze wilde hem niet loslaten, bang dat hij anders volledig zou afglijden.
Toch beseft ze nu dat die keuze ook een prijs had. Ze geeft toe dat ze, als ze eerder aan zichzelf had gewerkt, misschien andere beslissingen had genomen. Misschien was ze eerder weggegaan. Misschien had ze zichzelf beter beschermd. Maar dat inzicht kwam pas later.
Ondanks alles spreekt ze niet met bitterheid. Integendeel: ze benadrukt dat er ook mooie momenten waren. Zeker in de laatste fase van hun relatie, toen er meer rust leek te zijn, konden ze op een andere manier met elkaar omgaan. Die periode hielp haar om het hoofdstuk op een goede manier af te sluiten.
Vandaag de dag hebben Monique en André nog steeds contact, en dat verloopt naar eigen zeggen goed. Ze delen samen de zorg voor hun zoon en proberen daarin een stabiele basis te vormen. Die band, zegt ze, zal altijd blijven bestaan — ongeacht wat er in het verleden is gebeurd.
Toch laat haar verhaal vooral zien hoe complex liefde kan zijn wanneer er andere krachten meespelen. Wat voor de buitenwereld een bekende relatie was, blijkt van binnen een emotionele achtbaan te zijn geweest. En juist nu, met afstand, durft ze dat eindelijk hardop uit te spreken.
