De Amsterdamse zon stond laag aan de hemel maar de hitte van Estelle Cruijff’s woorden was niet minder fel toen ze openlijk uitte wat velen eigenlijk alleen maar fluisteren achter gesloten deuren. De bekende onderneemster, die met haar charmante lach en strakke kapsel vaak de straten van Amsterdam-Zuid siert, liet zich onomwonden uit over wat zij omschrijft als een regelrechte voedselwoede in de hoofdstad – een gastronomisch circus waar zelfs een simpel lunchbroodje je bijna duizend gulden lijkt te kosten.
In een openhartig gesprek met de krant Het Parool liet Estelle weten dat het haar steeds vaker de stuipen op het lijf jaagt wat er tegenwoordig gevraagd wordt voor iets wat ooit een alledaagse lunch leek. Ze refereerde aan een specifiek broodje dat recentelijk werd omschreven als misschien wel het duurste van heel Amsterdam – een sandwich die maar liefst zeventig euro kostte en volgens critici alles behalve spectaculair was. Het is een prijs die volgens haar “toch nergens meer over gaat?”, zei de onderneemster met een mengeling van verbijstering en irritatie in haar stem.
Maar daar stopte haar frustratie niet. Estelle haalde ook een ander voorbeeld aan: de keer dat ze ergens een kop koffie bestelde en haar bon een bedrag van twaalf euro liet zien. “Voor een kop koffie!” zei ze, alsof ze het nog steeds niet kon geloven. De gedachte alleen al aan wat zij ziet als absurde prijzen voor simpele dingen, lijkt haar bij iedere hoek van de stad te achtervolgen.
Toch heeft Estelle niet alleen kritiek. Ondanks haar liefde voor Amsterdam-Zuid, waar ze graag wandelt en geniet van de architectuur, heeft ze een paar verborgen pareltjes ontdekt waar je als bezoeker nog wel waar voor je geld krijgt. Ze cantonneerde haar lof richting Stefs Bakery, een plek die volgens haar een broodje grillworst halal serveert dat rijkelijk belegd is met gesmolten kaas en waarvoor je een normale prijs betaalt. Dit is volgens haar de soort plek waar je zonder spijt weer naar terug wilt keren.
Daarnaast noemt ze restaurant Jondani Downtown als een welkome ontsnapping uit de uit de gekte van de prijslijst. Met een inrichting die zij James Bond-achtig noemt en eigenaren die haar warm ontvangen, biedt dit restaurant een Franse kaart met echte, voldoening gevende gerechten – geen vijf gangen show, gewoon goed eten dat je vult zonder dat je portemonnee schreeuwt van pijn.
Estelle liet verder weten dat de typische cafébezoeken voor haar niet op de planning staan, simpelweg omdat ze om tien uur ’s avonds al in bed ligt. Als iemand die om zes uur ’s ochtends haar dag begint, is avondeten na acht uur voor haar een no-go. “Ik ben een dagmens, geen nachtvlinder,” benadrukte ze, alsof ze zichzelf verdedigt tegen een cultuur die steeds meer lijkt te draaien om late diners en dure drankjes.
Wat ooit begon als een liefde voor de hoofdstad heeft zich voor Estelle ontwikkeld tot een constante strijd tegen wat zij ziet als onbetaalbare eetgewoonten. Haar woorden zijn rauw, eerlijk en prikkelen gesprekken in horecazaken en op sociale media. De vraag die zij stelt, blijft hangen in de lucht: hoe lang blijven we dit nog normaal vinden?
