Al decennialang is Monique Klemann een vertrouwd gezicht in de Nederlandse muziekwereld. Samen met haar zus Suzanne vormde ze het succesvolle duo Loïs Lane, dat uitgroeide tot een van de bekendste popacts van het land. Met nummers als It’s the First Time en I Wanna Be veroverden de zussen niet alleen de hitlijsten, maar ook de harten van een groot publiek. Achter de glamour, de optredens en de muzikale hoogtepunten schuilt echter een levensverhaal dat net zo goed wordt gekenmerkt door verlies, veerkracht en persoonlijke groei.
De weg naar succes begon in de jaren tachtig. Loïs Lane groeide uit tot een fenomeen en kreeg zelfs internationale aandacht. Een van de meest bijzondere momenten uit hun carrière volgde toen Prince hun videoclip zag en zo onder de indruk was dat hij de zussen uitnodigde als voorprogramma. Voor veel artiesten zou zo’n kans het ultieme hoogtepunt zijn, maar voor Monique bracht het ook spanning met zich mee. Hoewel ze op enorme podia stond voor duizenden mensen, voelde ze zich in die beginperiode niet altijd even zeker. De aanwezigheid van haar zus Suzanne gaf haar de kracht om door te zetten.
Toch werd het leven van de zangeres niet alleen gevormd door succesverhalen. Nog voordat Loïs Lane definitief doorbrak, werd de familie getroffen door een tragedie die tot op de dag van vandaag diepe sporen nalaat. In 1986 kwam haar oudere zus Caroline samen met haar echtgenoot om het leven bij een helikopterongeluk in Zwitserland. Voor Monique betekende dat verlies een breuklijn die nooit volledig verdween. Ze omschreef het verdriet later als een amputatie: iets wat blijvend deel uitmaakt van haar leven. De gebeurtenis veranderde niet alleen haar kijk op het bestaan, maar maakte ook de band met Suzanne sterker dan ooit tevoren.
De herinnering aan Caroline leeft nog altijd voort. Niet alleen binnen de familie, maar ook in de muziek. Liedjes die kort na het verlies werden geschreven dragen nog steeds de emoties van die periode met zich mee. Voor Monique werd het een manier om verdriet om te zetten in creativiteit en herinneringen levend te houden. Tegelijkertijd leerde het verlies haar om niets meer als vanzelfsprekend te beschouwen. Ze vertelt dat juist zulke ervaringen ervoor zorgen dat kleine momenten, liefde, geluk en familie een veel diepere betekenis krijgen.
Ook op liefdesvlak vond Monique haar eigen geluk. In 1995 ontmoette ze gitarist Jeroen den Hengst. Wat begon als een ontmoeting binnen de muziekwereld groeide uit tot een relatie die tientallen jaren standhield. Niet lang daarna volgden hun dochter Merel en later zoon Marius. Hoewel het gezinsleven niet altijd eenvoudig was en het ouderschap veel van haar vroeg, kijkt Monique met warmte terug op die jaren. Opvallend genoeg kozen zij en Jeroen er bewust voor om nooit te trouwen. Voor haar zat de kracht van hun relatie niet in een officieel huwelijk, maar juist in het gevoel van vrijheid, vertrouwen en wederzijds respect dat zij elkaar geven.
Naast haar werk met Loïs Lane bleef Monique zichzelf ook muzikaal ontwikkelen. Ze zette stappen als soloartiest en bracht eigen werk uit waarin haar persoonlijke ervaringen nog nadrukkelijker naar voren kwamen. Haar muziek kreeg een intiemer karakter en gaf haar de ruimte om nieuwe kanten van zichzelf te ontdekken. Daarbij werkte ze regelmatig samen met Jeroen, wat zowel creatieve uitdagingen als bijzondere momenten opleverde.
De afgelopen jaren brachten opnieuw momenten van verdriet. Zo sprak Monique openhartig over het overlijden van haar goede vriendin Manuëla Kemp. Het verlies kwam hard aan en volgde zelfs kort op het afscheid van een andere dierbare vriendin. Die opeenstapeling van emoties maakte veel indruk op haar en Suzanne. Toch bleef dezelfde levensles overeind die haar al sinds het verlies van Caroline begeleidt: waarderen wat er nog is, genieten van de mensen om je heen en bewust leven in het moment.
Inmiddels viert Monique meerdere bijzondere mijlpalen tegelijk. Loïs Lane bestaat veertig jaar, haar relatie met Jeroen duurt al drie decennia en ze bereikte zelf een nieuwe levensfase. Wie foto’s van vroeger en nu naast elkaar legt, ziet misschien de veranderingen van de tijd. Maar achter die beelden schuilt vooral een vrouw die ondanks tegenslagen altijd is blijven doorgaan. Een artiest die successen vierde, zware verliezen droeg en telkens opnieuw de kracht vond om vooruit te kijken
Посмотреть эту публикацию в Instagram
