Marjolein Keuning (63) heeft na jarenlang werken voor televisie een opvallende nieuwe richting gekozen. De actrice, die bij een groot publiek bekend werd door haar rol als Maxime Sanders in Goede Tijden, Slechte Tijden, verruilde de drukte van Amsterdam voor een boerderij in de Ooijpolder. Daar ontdekte ze een leven dat veel verder gaat dan studio’s, theaters en televisieopnames.
Na decennialang in Amsterdam te hebben gewoond, groeide bij Keuning steeds sterker het verlangen om meer tijd buiten door te brengen. Sinds 2013 was ze al veel met de natuur bezig. Ze wandelde graag en maakte zelfs lange tochten met een rugzak en tent. Zo liep ze alleen door Engeland van kust tot kust en maakte ze daar later ook een voorstelling over.
De verhuizing naar de Ooijpolder kwam uiteindelijk nadat haar kinderen het huis uit waren. Samen met haar man Henk Poort zocht Keuning naar een plek waar ze dichter bij de natuur konden wonen. Ze vonden die in een prachtig gebied met wilde koeien en paarden. Helemaal afgesloten van de buitenwereld wilde ze echter niet leven: met de elektrische fiets kan ze vanuit haar nieuwe woonomgeving snel naar Nijmegen.
Het leven op het platteland bleek voor de voormalige stadsbewoonster een grote verandering. Keuning ontdekte dat de natuur haar eigen regels bepaalt. Ze kan niet zomaar beslissen wanneer ze buiten aan de slag gaat, want regen, kou en het waterpeil bepalen mede wat er mogelijk is. Ook de geluiden zijn compleet anders dan in Amsterdam. Waar ze vroeger gewend was aan trams en verkeer, hoort ze nu ganzen terugkeren en ervaart ze vooral ’s nachts een bijna volledige stilte.
Tijdens de coronaperiode kreeg haar nieuwe leven bovendien een onverwachte verdieping. Omdat veel werk stilviel, besloot Keuning niet alleen af te wachten. Ze ging leren over groente en fruit verbouwen en volgde een mbo-opleiding met stage. Uiteindelijk mag ze zichzelf officieel biologische boerin noemen.
Maar er veranderde nog iets. Keuning ontdekte dat ze haar creatieve kant niet langer alleen via acteren en zingen wilde uiten. Bij Radboud Sport en Cultuur volgde ze een cursus songwriting. Hoewel ze zang aan het conservatorium had gestudeerd, had ze het schrijven van haar eigen muziek altijd voor zich uitgeschoven. Misschien, zegt ze, vond ze eerder wel dat ze daar niet goed genoeg voor was.
Dat veranderde tijdens de bijeenkomsten met andere cursisten. Er kwam volgens haar een enorme creativiteit los. Tijdens wandelingen droeg ze een notitieblok bij zich en nam ze melodieën op haar telefoon op. Zo ontstonden nieuwe liedjes, waaronder een nummer over de komst van een nieuwe lente.
Juist dat lied kreeg later een veel persoonlijkere betekenis. In september voelde Keuning een knobbeltje in haar borst. Onderzoek wees uit dat het kwaadaardig was. Ze kreeg de diagnose borstkanker. De gebeurtenis veranderde haar kijk op het leven opnieuw en maakte de boodschap van haar eigen muziek ineens veel persoonlijker.
Eind oktober werd ze borstsparend geopereerd en daarna bestraald. De periode die volgde was zwaar. Ze had ongeveer zes weken pijn en was erg moe. Inmiddels is het traject afgerond en is ze kankervrij verklaard. Ze probeert haar conditie rustig weer op te bouwen en kijkt met vertrouwen naar haar volgende controle.
De ervaring heeft haar ook bewuster laten nadenken over hoe ze haar tijd en energie wil gebruiken. Volgens Keuning kan het leven van het ene op het andere moment veranderen. Daarom wil ze zich vooral bezighouden met dingen die ze echt de moeite waard vindt.
Die gedachte speelt ook een rol bij haar kijk op haar oude vak. Keuning was klaar met een deel van de onzekerheid die bij acteren hoort. Steeds nieuwe foto’s laten maken, lobbyen voor werk en vervolgens toch geen garantie hebben dat er een rol komt: het is een kant van het vak die ze steeds minder aantrekkelijk vindt.
Daarnaast stoort haar dat er volgens haar weinig interessante rollen zijn voor vrouwen van haar leeftijd. Mannen krijgen volgens Keuning vaker de mogelijkheid om zich te verdiepen in boeiende personages, terwijl vrouwen sneller worden gezien als iemand die een oma of een bijfiguur kan spelen. Zelf voelt ze zich daar niet in terug. Ze is geen oma en voelt zich ook niet als zodanig.
Daarom besloot ze het heft meer in eigen handen te nemen. Als leuke rollen niet vanzelf komen, kan ze zelf stukken schrijven. Haar nieuwe album en single vormen daarin een belangrijke volgende stap. De muziek bestaat uit singer-songwriternummers met verschillende soul- en funkinvloeden. Haar doel is om met een band de podia op te gaan.
Ook wandelen blijft een belangrijk onderdeel van haar leven. Ze heeft plannen om haar tocht van Andorra naar Tarifa in Zuid-Spanje voort te zetten. Van de ongeveer 2000 kilometer heeft ze al zo’n 700 kilometer afgelegd. De rest wil ze in verschillende delen lopen, omdat ze niet langer dan een half jaar van huis wil zijn.
Hoewel ze Amsterdam heeft verlaten, mist Keuning haar vrienden daar wel. Ook haar dochters, die 22 en 23 zijn, wonen in de Randstad. Toch hebben zij hun ouders laten weten dat ze hun nieuwe avontuur van harte gunnen.
Keuning ziet haar huidige leven daarom als een combinatie van twee werelden. De stad met cultuur en reuring blijft binnen bereik, terwijl ze thuis de ruimte, rust en natuur heeft waar ze zo naar verlangde. En juist die rust heeft haar geholpen om opnieuw te ontdekken welke richting ze zelf op wil.
Van televisieactrice naar boerin, songwriter en opnieuw het podium op: Marjolein Keuning heeft haar leven duidelijk een andere vorm gegeven. Haar carrière is daarmee niet verdwenen, maar krijgt een nieuwe invulling waarin ze minder afhankelijk wil zijn van wat anderen haar aanbieden. De vrouw die jarenlang een bekend gezicht op televisie was, bepaalt nu veel nadrukkelijker zelf welk verhaal ze wil vertellen.
