In 1705 gebeurde er in Ierland iets buitengewoons dat zelfs eeuwen later nog onvoorstelbaar is. Marjorie McCool, de vrouw van een arts, werd ernstig ziek en dood verklaard. Haar familie rouwde om haar en haar man, die de ring van haar gezwollen vinger niet kon verwijderen, begroef haar ermee. Maar wat niemand wist, was dat Marjorie niet dood was – ze lag in een diepe coma.
Diezelfde nacht arriveerden grafrovers op de begraafplaats in de hoop haar ring te stelen. Toen ze hem niet van haar lichaam kregen, probeerden ze haar vinger af te snijden. Op dat afschuwelijke moment werd Marjorie wakker. Ze schreeuwde en ging rechtop zitten, waardoor de dieven zich doodsbang maakten en meteen de nacht in vluchtten. Ze was weer tot leven gekomen, vlak voordat ze verminkt werd.
Marjorie liep naar huis, nog steeds in haar lijkwade en bloedend uit haar hand. Haar man hoorde een klop op de deur en zei tegen zijn kinderen dat het klonk als hun moeder, maar verwierp de gedachte. Toen hij de deur opendeed en haar daar zag staan, levend en bebloed, stortte hij in van shock en stierf aan een hartaanval.
Marjorie leefde nog vele jaren na die wonderbaarlijke nacht. Ze hertrouwde, kreeg meer kinderen en leefde een lang leven. Uiteindelijk werd ze opnieuw begraven, dit keer echt. Haar grafsteen staat nog steeds in Shankill, Ierland, met de beklemmende woorden in steen gebeiteld: Eens geleefd, twee keer begraven . Een herinnering dat de waarheid soms vreemder – en huiveringwekkender – is dan fictie.
