Bettina Holwerda heeft een druk leven waarin haar carrière, haar gezin en haar eigen behoeften voortdurend om aandacht vragen. De actrice combineert haar werkzaamheden met de zorg voor haar drie kinderen en probeert daarnaast ook momenten voor zichzelf te vinden. Maar juist dat laatste blijkt lastiger dan je misschien zou verwachten. Zodra Bettina een oppas inschakelt om iets voor zichzelf te doen, steekt er een vervelend gevoel de kop op: schuldgevoel. En dat terwijl ze soms niets liever wil dan even ontsnappen aan de dagelijkse drukte.
In de podcast Ik tel tot drie, die ze samen met actrice Nellie Benner maakt, vertelt Bettina openhartig over haar worsteling. Ze laat horen hoe moeilijk het kan zijn om als moeder tijd voor jezelf te nemen zonder meteen het gevoel te krijgen dat je iets verkeerd doet. Zelfs een eenvoudige activiteit, zoals alleen naar de bioscoop gaan, kan bij haar allerlei gedachten oproepen.
Toch was dat vroeger anders. Bettina vertelt dat er een periode was waarin ze ongeveer één keer per week een oppas inschakelde. In die tijd was het ook wat minder druk met haar werk. Daardoor kon ze af en toe alleen naar de film, zonder dat het meteen voelde alsof ze zich daarvoor moest verantwoorden. Zo’n moment voor zichzelf gaf haar de gelegenheid om even tot rust te komen en iets te doen waar ze zelf plezier aan beleefde.
Tegenwoordig ligt dat een stuk ingewikkelder. De behoefte om alleen een film te kijken is er nog steeds, maar Bettina merkt dat ze zichzelf die ontspanning minder gemakkelijk toestaat. Ze doet het liever op een moment waarop er toch al een oppas aanwezig is. Zelfs dan voelt het voor haar ongemakkelijk. Het idee dat ze iemand betaalt om op de kinderen te passen terwijl zij zelf naar de bioscoop gaat, roept direct schuldgevoel op.
Juist dat maakt haar verhaal zo herkenbaar. Een moeder kan behoefte hebben aan rust, ontspanning en een moment zonder verantwoordelijkheden, maar tegelijkertijd het gevoel hebben dat ze die tijd eigenlijk niet voor zichzelf mag opeisen. Zelfs wanneer alles goed geregeld is, blijft de gedachte knagen dat ze misschien ergens anders zou moeten zijn. Voor Bettina is het kennelijk niet altijd eenvoudig om die innerlijke strijd los te laten.
Tijdens het gesprek komt ook de vraag naar voren waarom vrouwen zo vaak met dit soort gevoelens lijken te worstelen. Nellie Benner, haar sidekick in de podcast, merkt op dat vooral vrouwen met schuldgevoel lijken te zitten wanneer ze tijd voor zichzelf nemen. Bettina reageert daar duidelijk op. Ze vindt het opvallend en vraagt zich af waarom mannen daar vaak gemakkelijker mee lijken om te gaan.
Volgens Bettina durven mannen vaker tijd voor zichzelf te nemen zonder daar uitgebreid over na te denken. Ze benadrukt dat ze niet iedereen over één kam wil scheren, maar heeft wel het gevoel dat mannen daar anders mee omgaan. Waar vrouwen zichzelf soms allerlei vragen stellen, lijken mannen volgens haar gemakkelijker te besluiten dat ze gewoon iets voor zichzelf gaan doen.
Die observatie raakt aan een herkenbare kwestie binnen veel gezinnen: wie voelt zich verantwoordelijk voor alles wat thuis gebeurt, en wie gunt zichzelf zonder aarzeling een moment rust? Bettina maakt met haar verhaal duidelijk dat het niet altijd gaat om de praktische mogelijkheid om even weg te gaan. Het kan juist de emotionele drempel zijn die het lastig maakt om die stap daadwerkelijk te zetten.
De actrice heeft het ondertussen druk genoeg. Naast haar gezin staat ze regelmatig op het toneel en vraagt haar werk de nodige tijd en energie. Thuis vormt ze samen met haar man Jim Bakkum een gezin met drie kinderen: Lux, Posy en Molly. Het combineren van een carrière en het gezinsleven betekent dat er veel geregeld moet worden en dat vrije momenten niet altijd vanzelf ontstaan.
Bettina en Jim zijn bovendien al vijftien jaar getrouwd. Hun relatie begon nadat ze elkaar in 2006 leerden kennen tijdens de productie van de musical Grease. Sindsdien hebben ze samen een leven opgebouwd waarin hun werk, hun relatie en hun kinderen een belangrijke plaats innemen. Het gezin vormt een groot onderdeel van Bettina’s leven, maar dat betekent niet dat ze geen behoefte heeft aan tijd waarin ze even niet voor anderen hoeft klaar te staan.
Ook juist daarom is haar bekentenis interessant. Ze vertelt niet dat ze haar gezin liever zou ontlopen, maar laat zien hoe ingewikkeld het soms kan zijn om persoonlijke ontspanning een plek te geven naast het moederschap. Een bezoek aan de bioscoop lijkt misschien een klein uitstapje, maar voor haar kan er een hele gedachtegang aan voorafgaan. Mag ze dit wel doen? Is het niet vreemd om een oppas te betalen zodat ze zelf iets leuks kan ondernemen? En waarom voelt dat eigenlijk zo ongemakkelijk?
Het zijn vragen die laten zien hoe sterk het idee kan zijn dat een moeder altijd beschikbaar moet zijn. Zelfs wanneer de kinderen in goede handen zijn, kan het lastig blijven om zonder schuldgevoel te genieten van een paar uur voor jezelf. Bettina spreekt daar openlijk over en maakt daarmee duidelijk dat ook iemand met een succesvolle carrière en een gezin dat op het eerste gezicht goed draait, met zulke twijfels kan zitten.
Haar opmerkingen over mannen voegen daar nog een extra laag aan toe. Volgens haar lijkt er een verschil te bestaan in de manier waarop mannen en vrouwen hun eigen vrije tijd benaderen. Ze wil niet generaliseren, maar vindt het opvallend dat mannen zichzelf die ruimte soms gemakkelijker geven. Daarmee zet ze aan tot nadenken over de verwachtingen die ouders, en vooral moeders, aan zichzelf opleggen.
Voor Bettina blijft het voorlopig een zoektocht naar een betere balans. Ze wil er zijn voor haar kinderen en haar werk serieus nemen, maar tegelijkertijd ook ruimte houden voor dingen die haar energie geven. Een middag alleen naar de bioscoop zou in principe iets heel gewoons moeten zijn. Toch laat haar verhaal zien dat zelfs zo’n eenvoudig uitje gepaard kan gaan met twijfels wanneer het gevoel overheerst dat je als moeder altijd iets anders zou moeten doen.
Met haar openhartigheid maakt Bettina duidelijk dat het belangrijk is om ook aandacht te hebben voor de persoon achter de moederrol. Ze houdt van haar gezin, maar heeft net als ieder ander behoefte aan ontspanning. Dat die twee dingen soms met elkaar botsen, is precies waar haar verhaal over gaat. En haar vraag waarom mannen zichzelf die ruimte gemakkelijker lijken te gunnen, blijft hangen.
