Kiki Bosman (31) bevindt zich in een bijzondere periode van haar leven. Samen met haar vriend Tim Senders (36) verwacht ze haar eerste kind. Hoewel de zwangerschap haar veel geluk brengt, roept deze nieuwe fase ook verdrietige gevoelens op. Het gemis van haar moeder, die overleed toen Kiki veertien jaar oud was, komt opnieuw sterk naar boven.
In een interview vertelt Kiki dat ze niet had verwacht dat haar zwangerschap haar opnieuw zo intens met haar rouw zou confronteren. Juist doordat ze zelf moeder wordt, denkt ze vaker aan haar eigen moeder en aan alles wat ze haar nog had willen vragen.
Kiki’s moeder kreeg kanker toen Kiki nog jong was. Na een intensief ziekteproces en jaren van controles werden uiteindelijk uitzaaiingen ontdekt. Veel herinneringen aan die periode zijn bij Kiki niet meer scherp. Wel weet ze dat ze als puber erg opstandig was en haar boosheid vooral op haar moeder richtte. Zo wilde ze destijds niet dat haar moeder haar met haar kale hoofd van school kwam halen.
Na het overlijden van haar moeder kwam Kiki naar eigen zeggen in een soort overlevingsstand terecht. Ze probeerde onder meer de spanningen tussen haar vader en haar broer op te lossen en voelde zich verantwoordelijk voor het verdriet van haar vader. Pas jaren later begon ze beter te begrijpen hoeveel gevoelens ze in die periode had weggestopt.
Voor haar televisiewerk verdiepte Kiki zich in traumaverwerking. Daardoor kreeg ze meer inzicht in de manier waarop het overlijden van haar moeder haar had beïnvloed. Ook haar relaties werden volgens haar door dat verlies geraakt. Ze had lange tijd het gevoel dat ze alles zelf moest kunnen en dat anderen eerst uitgebreid moesten bewijzen dat ze te vertrouwen waren.
Die onzekerheid merkt ze soms ook in haar relatie met Tim. Kiki vertelt dat ze zichzelf er bijvoorbeeld op kan betrappen dat ze controleert of hij zich voldoende verdiept in de komst van hun baby.
De zwangerschap heeft haar verdriet vervolgens opnieuw naar de oppervlakte gebracht. In de eerste weken nadat ze ontdekte dat ze zwanger was, kon Kiki naar eigen zeggen zelfs ontroostbaar zijn. Het vooruitzicht om zelf moeder te worden, maakte haar tegelijkertijd bewust van alles wat ze met haar eigen moeder niet meer kan delen.
Er zijn persoonlijke en intieme vragen die Kiki juist nu graag aan haar moeder had willen stellen. Ook het idee dat haar moeder haar en haar toekomstige kleinzoon had kunnen meemaken, maakt het gemis sterker. Daardoor ervaart Kiki een leegte die ze naar eigen zeggen niet eerder op deze manier heeft gevoeld.
Tegelijkertijd kijkt ze inmiddels anders naar de herinneringen die ze nog van haar moeder heeft. Zo bekijkt ze de babyboeken die haar moeder vroeger voor haar maakte nu met veel meer emotie. Waar ze die boeken vroeger gewoon doorbladerde, ziet ze er tegenwoordig vooral de liefde achter die haar moeder in haar jeugd heeft gegeven.
Ook heeft Kiki geleerd om haar verdriet meer toe te laten. Na jarenlang sterk te hebben geprobeerd te blijven, geeft ze zichzelf tegenwoordig meer ruimte om te rouwen. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar het kan haar ook verlichting geven.
De zwangerschap brengt voor Kiki daardoor zowel geluk als verdriet met zich mee. Terwijl ze samen met Tim uitkijkt naar de geboorte van hun eerste kind, wordt ze tegelijkertijd opnieuw geconfronteerd met het gemis van haar moeder. Door haar gevoelens niet langer weg te drukken, probeert ze een manier te vinden om met dat verlies om te gaan en tegelijkertijd vooruit te kijken naar haar nieuwe leven als moeder.
