De televisiecarrière van Frank Jansen lijkt definitief achter hem te liggen, en hij is allesbehalve mild in zijn oordeel over hoe het er tegenwoordig aan toegaat in Hilversum. De voormalig interieurstylist, die jarenlang een vertrouwd gezicht was op de buis, heeft inmiddels een duidelijke streep onder zijn televisiewerk gezet. Hij kijkt met een kritische blik terug op de sector en steekt zijn ongenoegen over de manier waarop programmamakers met talent omgaan niet onder stoelen of banken.
Jansen windt er geen doekjes om: hij voelt zich simpelweg niet meer thuis in de huidige tv-cultuur. Waar hij vroeger met plezier werkte aan producties die oprecht en inhoudelijk waren, heeft hij nu het gevoel dat de authenticiteit ver te zoeken is. Hij spreekt zich uit over de constante druk en de ongezonde werkomstandigheden die in de wandelgangen van de grote zenders heersen. Volgens Frank is er bij veel productieteams sprake van een tunnelvisie, waarbij men enkel nog oog heeft voor kijkcijfers en oppervlakkig entertainment, terwijl de menselijkheid compleet verloren gaat.
Vooral de manier waarop hij in zijn laatste jaren in de mediawereld is behandeld, schiet hem nog steeds in het verkeerde keelgat. Frank geeft aan dat hij zich vaak een nummer voelde in plaats van een gewaardeerde vakman. Hij hekelt de arrogante houding van bepaalde programmamakers die denken dat ze alles kunnen maken met mensen die voor de camera staan. Voor hem was de maat vol toen hij besefte dat hij niet langer de regie over zijn eigen integriteit kon voeren. Hij kiest nu liever voor de rust en autonomie van zijn privéleven dan voor de schijnwerpers die hem in het verleden zoveel frustratie opleverden.
Zijn besluit om de deur definitief dicht te trekken is dan ook geen impulsieve actie geweest, maar een weloverwogen keuze voor zelfbehoud. Hij mist de glamour van de televisie geen seconde. Sterker nog, Frank benadrukt dat hij zich veel gelukkiger voelt nu hij niet meer afhankelijk is van de grillen van zendermanagers of de onvoorspelbare dynamiek op de set. Hij heeft zijn draai gevonden in een wereld waar hij wel de volledige controle heeft, weg van de camera’s en de vaak valse vrienden uit het vak.
Het lijkt er dan ook niet op dat er ooit nog een comeback in het verschiet ligt. Voor Frank Jansen is het hoofdstuk televisie afgesloten met een duidelijke boodschap aan de sector: wie niet met respect met mensen omgaat, hoeft ook niet op zijn medewerking te rekenen. Hij kijkt met een gerust hart naar de toekomst, genietend van zijn vrijheid en het besef dat hij zich nooit meer hoeft te schikken naar de eisen van een wereld die hij inmiddels als vergif voor zijn eigen gemoedstoestand beschouwt.
