Het flitsende leven in de schijnwerpers lijkt vaak perfect, maar achter de schermen spelen zich soms intense, emotionele drama’s af waar niemand weet van heeft. De bekende presentatrise en wetenschapsjournaliste Anna Gimbrère heeft besloten haar diepste zielenroerselen bloot te leggen over een onderwerp dat haar al ontzettend lang bezighoudt. Het gaat hierbij niet om haar carrière, haar succesvolle televisieprogramma’s of haar publieke optredens, maar om een diep gewortelde, haast hartverscheurende persoonlijke twijfel die veel vrouwen angstvallig voor de buitenwereld verborgen houden: het al dan niet kiezen voor het traditionele moederschap.
Anna Gimbrère deelt haar oprechte, rauwe gevoelens over deze immense levenskeuze en de twijfels die dag en nacht door haar hoofd spoken. Waar de maatschappij vaak klakkeloos aanneemt dat elke succesvolle vrouw op een gegeven moment de ultieme drang voelt om een gezin te stichten, ligt dat voor haar overduidelijk heel anders. Ze bevindt zich in een emotionele spagaat die haar dwingt om heel diep in haar eigen spiegel te kijken. De biologische klok tikt onbarmhartig door, maar de innerlijke rust over deze beslissing ontbreekt nog volledig bij de presentatrise. Het is een interne strijd die gepaard gaat met talloze slapeloze nachten en diepgaande gesprekken met haarzelf en haar omgeving.
Wat deze situatie extra gecompliceerd en emotioneel geladen maakt, is haar relatie met de bekende presentator Herman van der Zandt. De liefde tussen de twee spat er al geruime tijd vanaf en ze vormen een stabiel en gelukkig koppel in de Nederlandse mediawereld. Echter, Herman van der Zandt heeft al kinderen uit een eerdere relatie. Dit feit voegt een geheel nieuwe, complexe dimensie toe aan de innerlijke discussie van Anna Gimbrère. Het betekent immers dat het gezinsleven voor haar partner geen onontgonnen terrein is, terwijl zijzelf nog altijd aan de zijlijn staat te wiebelen op de rand van de afgrond van de grote onbekende babymedicijnwereld. De aanwezigheid van zijn kinderen confronteert haar dagelijks met de realiteit van een gezinsleven, waardoor haar eigen onzekerheden en diepe twijfels alleen maar meer worden aangewakkerd.
De druk van de buitenwereld, de verwachtingspatronen die op de schouders van dertigers rusten, en haar eigen rationele, wetenschappelijke blik op het leven botsen frontaal met de romantische idealen die rondom het krijgen van kinderen hangen. Anna Gimbrère weigert simpelweg mee te gaan in de stroom en een beslissing te forceren waar haar hele wezen nog niet honderd procent achter staat. Ze vraagt zich hardop af of het moederschap wel echt haar ultieme bestemming is, of dat ze juist gelukkig kan blijven met de vrijheid en de liefde die ze nu al bezit. Het is een zeldzaam openhartige bekentenis van een vrouw die zich niet langer wil verschuilen achter een perfecte façade en die de taboesfeer rondom de twijfel over het krijgen van kinderen definitief wil doorbreken.
