Er hangt iets in de lucht wanneer Merol begint te praten — geen voorzichtigheid meer, geen aarzeling. Alsof er een grens is bereikt waarachter niets meer verborgen hoeft te blijven. In een openhartig gesprek laat de zangeres zien dat ze klaar is met het aanpassen, met het inslikken van woorden en met het gevoel dat ze zich moet verantwoorden voor wie ze is.
Op 1 mei verschijnt haar nieuwe album Leve de feeks, en het is geen plaat die je gedachteloos opzet. Het is persoonlijk, rauw en direct. Merel Baldé, zoals ze officieel heet, laat zich horen zoals ze dat nog niet eerder deed. Ze spreekt over haar lichaam, over haar seksleven en over twijfels rond het moederschap — onderwerpen die ze niet langer voorzichtig benadert, maar recht in de ogen kijkt.
Wat dit alles zo opvallend maakt, is dat ze toegeeft dat het haar in het dagelijks leven juist vaak moeite kost om haar gevoelens te delen. Muziek werd haar uitweg. Daar kon ze eindelijk zeggen wat ze dacht, zonder terughoudendheid. En langzaam begon die openheid door te sijpelen naar de rest van haar leven. Wat eerst spannend voelde, werd iets dat juist opluchtte.
Nu ze 35 is, merkt ze dat er iets definitief veranderd is. De schaamte die haar ooit tegenhield, begint te verdwijnen. Ze zegt het zonder omwegen: ze is er klaar mee om zich voor alles te schamen. Niet een beetje minder, maar helemaal niet meer. Het is een houding die niet alleen haar muziek beïnvloedt, maar ook hoe ze zichzelf ziet.
Die verandering komt niet uit het niets. Er was een moment dat haar imago plots werd teruggebracht tot één enkel label. Een journalist noemde haar een “rode seksfeeks”, naar aanleiding van haar werk. Wat begon als iets dat zowel absurd als ongemakkelijk voelde, zette haar aan het denken. Waarom worden vrouwen zo snel in hokjes geplaatst? Waarom blijft het beeld zo beperkt?
In plaats van zich terug te trekken, besloot ze het om te draaien. Ze nam het woord dat tegen haar werd gebruikt en gaf het een nieuwe betekenis. “Feeks” werd geen aanval meer, maar een statement. Iets om te claimen, om te dragen, om zichtbaar te maken. Niet als provocatie alleen, maar als een manier om te laten zien dat vrouwen niet binnen vaste lijnen hoeven te blijven.:max_bytes(200000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F04%2FPoJ2mLxbS4w9xB1776946173.jpg)
Daarmee raakt ze aan iets groters dan alleen haar eigen verhaal. Ze spreekt over hoe vrouwen vaak worden teruggebracht tot archetypen — rollen die al generaties lang bepalen hoe iemand zich hoort te gedragen. Met haar muziek wil ze dat openbreken. Ze wil ruimte creëren voor vrouwen die luid zijn, uitgesproken, en niet bang om grenzen te verleggen.
Haar drijfveer om feministische nummers te maken komt voort uit frustratie, maar ook uit een groeiend gevoel van urgentie. Ze ziet hoe ongelijkheid blijft bestaan en hoe onderwerpen anders worden benaderd afhankelijk van wie ze aansnijdt. Waarom mogen mannen vrijuit zingen over seks, terwijl vrouwen daarop worden beoordeeld? Die vraag blijft hangen en vormt een rode draad door haar werk.
Toch gaat het haar niet alleen om confronteren. Ze wil ook herkenning bieden. Dat mensen zich in haar woorden kunnen terugvinden, dat ze zich minder alleen voelen in hun twijfels of verlangens. Haar muziek moet niet alleen prikkelen, maar ook verbinden.
Wat uiteindelijk overblijft, is een duidelijke keuze. Merol weigert nog langer kleiner te worden gemaakt — door anderen of door zichzelf. Ze kiest ervoor om zichtbaar te zijn, volledig en zonder schaamte. En misschien is dat precies wat haar verhaal zo krachtig maakt: niet alleen wat ze zegt, maar het feit dat ze het eindelijk zonder terughoudendheid durft te zeggen.
