Het verdriet is voelbaar tot in elke letter die ze schrijft. Channah Koerten deelt met haar volgers een bericht dat niemand zag aankomen en dat haar wereld op zijn kop heeft gezet. Haar dierbare vriendin Tjalina Dewus is overleden, en de manier waarop Channah haar herdenkt, laat niemand onberoerd.
Op Instagram opent ze haar hart en neemt ze haar volgers mee in herinneringen die bijna tastbaar lijken. Ze schrijft hoe hun band niet in woorden te vangen is: eindeloze gesprekken waarin uren voorbijvlogen zonder dat ze het doorhadden, momenten van oprechte lachbuien en een vriendschap die diep verankerd zat in hun dagelijks leven. Het waren niet zomaar ontmoetingen — het waren gedeelde stukjes leven.
Samen met hun kinderen trokken ze eropuit, alsof elk moment een nieuw avontuur moest zijn. Speeltuinen, pretparken, lange dagen vol energie en plezier — het maakte niet uit hoe ver ze moesten reizen, zolang ze maar samen waren. Die herinneringen blijven nu achter als stille getuigen van een vriendschap die abrupt werd doorbroken.
Maar midden in dat intense verdriet klinkt ook een belofte. Channah laat weten dat ze de avonturen niet wil laten stoppen. Ze wil doorgaan, juist voor de zoons van Tjalina. Ze wil er voor hen zijn, zoals hun moeder dat altijd was — een gedachte die zowel troost biedt als het gemis nog scherper maakt.
Wat haar woorden nog aangrijpender maakt, is hoe ze de stem van haar vriendin laat doorklinken. Tjalina zei zelf altijd dat ze een mooi leven had gehad. Kort misschien, maar gevuld met lachen, liefde en herinneringen die blijven bestaan. Die gedachte lijkt voor Channah een houvast te zijn in een moment dat alles wankelt.
Toch weigert ze het woord ‘afscheid’ echt te accepteren. Voor haar is het geen definitief einde. Ze schrijft dat haar vriendin altijd dichtbij blijft — in elke herinnering, in alles wat nog komt. Alsof ze ergens nog aanwezig is, onzichtbaar maar voelbaar in alles wat ze doet.
En dan volgt een zin die blijft hangen. Een wens die tegelijk hoopvol en pijnlijk is: dat er ergens een plekje wordt bewaard, zodat ze ooit weer samen verder kunnen gaan met hun avonturen. Het is een gedachte die de grens tussen verlies en hoop vervaagt.
Met deze woorden laat Channah niet alleen haar verdriet zien, maar ook de kracht van een band die zelfs de dood lijkt te overstijgen. Haar bericht is geen afscheid in de klassieke zin, maar eerder een belofte dat wat zij samen hadden, nooit echt verdwijnt.
