Voor Marcel Veenendaal, de frontman van DI-RECT, is de afgelopen periode bijzonder zwaar geweest. In april 2025 verloor hij zijn broer Michael, die op 53-jarige leeftijd overleed na een ernstig verkeersongeval. Het verlies liet diepe sporen na bij de zanger en zijn familie. Toch vond Marcel in een moeilijke periode ook steun bij de mensen met wie hij al jarenlang muziek maakt. Zijn bandgenoten bleken veel meer dan alleen collega’s: juist op momenten waarop woorden tekortschoten, konden ze er voor hem zijn.
Het overlijden van Michael kwam hard aan. Op 11 april 2025 raakte Marcels broer betrokken bij een ernstig verkeersongeval. Later die avond overleed hij aan de gevolgen daarvan. Marcel maakte het verdrietige nieuws destijds bekend en liet weten dat hij en zijn naasten dankbaar waren voor alle liefde en steun die ze ontvingen. Tegelijkertijd vroeg hij om ruimte om het verlies in alle rust te kunnen verwerken.
Rouwen is voor iedereen anders, en ook Marcel moest ontdekken hoe hij met het verlies van zijn broer kon omgaan. Voor hem speelde muziek daarin een belangrijke rol. Kort na de uitvaart stond er namelijk alweer een tournee door Duitsland op het programma. De bandleden van DI-RECT wilden echter niet zomaar doorgaan alsof er niets was gebeurd. Ze bespraken eerst met Marcel of hij zich wel in staat voelde om mee te gaan.
Drummer Jamie Westland vertelde later dat de band bewust bij Marcel had nagevraagd of hij de tour wilde laten doorgaan. Wanneer je met een hele groep op pad gaat en met zestien mensen in een tourbus verblijft, moet iedereen zich daar goed bij voelen. Het was voor de band belangrijk om rekening te houden met de situatie van hun frontman en hem niet onder druk te zetten.
Marcel gaf aan dat hij wilde doorgaan. Voor hem was muziek juist een manier om zijn verdriet een plek te geven. De optredens betekenden niet dat hij zijn verlies achter zich had gelaten, maar boden hem wel een mogelijkheid om met zijn gevoelens om te gaan. Tijdens de tour stond hij ‘s ochtends vroeg op, maakte hij lange wandelingen en keerde hij ‘s middags terug voor de soundcheck. Zo vond hij binnen de drukte van het tourleven momenten om alleen te zijn en zijn gedachten de ruimte te geven.
Voor zijn bandgenoten was het duidelijk dat muziek voor Marcel veel meer betekende dan alleen optreden. Gitarist Frans van Zoest, beter bekend als Spike, sprak met bewondering over de manier waarop de zanger zich volledig in de muziek kon onderdompelen. Marcel beleeft muziek intens en laat zijn emoties daarin toe. Volgens Spike was het bijzonder om te zien hoe hij die kracht gebruikte tijdens een periode waarin hij met groot verdriet te maken had.
De steun van zijn bandgenoten ging verder dan de vraag of een optreden wel of niet door kon gaan. DI-RECT bestaat uit muzikanten die al jarenlang samen optrekken en veel belangrijke momenten met elkaar hebben meegemaakt. In moeilijke tijden kan zo’n band een bijzondere betekenis krijgen. Je hoeft niet altijd een oplossing te hebben voor iemands verdriet. Soms is het al genoeg om naast iemand te blijven staan en te laten merken dat diegene er niet alleen voor staat.
Dat besef kreeg in de periode na Michaels overlijden extra betekenis. Marcel moest zijn weg vinden in een werkelijkheid waarin zijn broer er plotseling niet meer was. Tegelijkertijd ging het leven door en stonden er verplichtingen op de agenda. Juist dan kan de vertrouwdheid van mensen die je goed kennen een houvast bieden. Zijn bandgenoten wisten dat hij ruimte nodig had en gaven hem de mogelijkheid om zelf te bepalen hoe hij met zijn verdriet wilde omgaan.
Het verlies van Michael kreeg later ook een plaats in de muziek van DI-RECT. Op het album I: Keep The Fire On staat het nummer Brother, waarin de impact van verlies nadrukkelijk naar voren komt. Een deel van het lied bestond al voordat de persoonlijke gebeurtenissen zich hadden voltrokken. Tijdens eerdere schrijfsessies had Spike al eens de woorden Stay with me, brother gezongen. Na het overlijden van Marcel zijn broer kreeg die regel een heel andere betekenis en besloot de band ermee verder te gaan.
Voor Marcel werd het nummer een manier om zijn gevoelens onder woorden te brengen. Hij beschouwt het als een bijzonder persoonlijk lied waarin verdriet en liefde naast elkaar bestaan. Het nummer werd niet alleen een verhaal over zijn eigen broer, maar groeide tijdens het maakproces ook uit tot iets waarmee de andere bandleden zich verbonden voelden.
De muzikale uitwerking kreeg bovendien een extra dimensie door het uitgebreide slotstuk, waarin een koor en blaasinstrumenten te horen zijn. Marcel wilde dat gedeelte een gevoel van opstijgen meegeven, alsof zijn broer het aardse leven achter zich liet. Het koor bestaat uit muzikanten van bevriende Haagse bands, die langskwamen om hun stemmen aan de opname toe te voegen. Voor Marcel maakte juist die gezamenlijke bijdrage het eindresultaat bijzonder.
Toen DI-RECT het album tijdens drie concerten in Groningen voor het eerst in zijn geheel speelde, bleek hoeveel het nummer bij het publiek losmaakte. Na Brother bleef het applaus aanhouden. Marcel vertelde dat die reactie hem diep raakte. Het voelde alsof de mensen in de zaal niet alleen de muziek waardeerden, maar ook op hun eigen manier steun betuigden aan hem en de band.
Daarmee kreeg het persoonlijke verhaal een bredere betekenis. Wat begon als Marcels manier om zijn eigen verdriet te verwerken, bleek ook herkenbaar voor anderen. De emoties die hij in het nummer legde, konden luisteraars raken die zelf verlies hadden meegemaakt. Voor de zanger was dat een van de meest waardevolle aspecten van muziek: dat een persoonlijk verhaal ook voor iemand anders betekenis kan krijgen.
Ook tijdens de uitvaart van Michael speelde muziek een belangrijke rol. Marcel stond daar samen met zijn andere broer Ronald en de bandleden van DI-RECT. Ze brachten een uitvoering van Heroes van David Bowie ten gehore. Voor Marcel was dat een intens moment, waarin hij zijn emoties niet hoefde in te houden. Hij vertelde later dat hij alles eruit zong en dat het samenspelen hem en de anderen op een bijzondere manier met elkaar verbond.
Aanvankelijk had Marcel gedacht dat hij zoiets nooit meer zou willen doen. Bij een eerdere uitvaart had hij ook gezongen, maar toen vond hij het moeilijk om voldoende ruimte te voelen voor zijn eigen rouw. Hij had het gevoel dat hij iets moest presteren op een moment waarop hij vooral verdrietig was. Daardoor twijfelde hij of hij bij het afscheid van Michael opnieuw een muzikale rol op zich wilde nemen.
