Voor Tamara Elbaz is deze dag opnieuw gevuld met verdriet. De realityster staat stil bij haar moeder, die ze nog iedere dag mist. Precies een jaar geleden vierde haar moeder nog haar tachtigste verjaardag. Dat moment voelt nu als dat wennen aan het verlies volgens haar niet bestaat. Je leert er volgens haar hooguit mee leven. Daarmee maakt ze duidelijk hoe diep het afscheid nog steeds door een herinnering uit een andere tijd, want enkele maanden later veranderde alles en moest Tamara afscheid nemen van haar moeder.
Het gemis blijkt nog altijd nadrukkelijk aanwezig. Tamara deelt dat ze haar moeder iedere dag mist en dat wennen aan het verlies volgens haar niet bestaat. Je leert er volgens haar hooguit mee leven. Daarmee maakt ze duidelijk hoe diep het afscheid nog steeds doorwerkt, ook nu de tijd verdergaat.
Het verlies van haar moeder kwam na een bijzonder zware periode. In 2025 verloor Tamara zowel haar vader als haar moeder. Haar vader overleed in april, waarna haar moeder enkele maanden later, in december, eveneens overleed na een kort ziekbed. Daarmee kreeg Tamara in relatief korte tijd twee enorme verliezen te verwerken.
Met haar moeder had Tamara een bijzondere en hechte band. Hoewel de twee op verschillende manieren van elkaar konden verschillen, konden ze volgens Tamara altijd goed met elkaar overweg. Juist daarom voelt de leegte zo groot. Een vertrouwd persoon die jarenlang onderdeel van haar dagelijks leven was, is er ineens niet meer om te bellen of bij langs te gaan.
De verjaardag van haar moeder, die nu een jaar geleden werd gevierd, krijgt daardoor een heel andere betekenis. Wat destijds een bijzonder moment was, is nu een herinnering waar tegelijkertijd warmte en verdriet aan verbonden zijn. Tamara kijkt terug naar de periode waarin haar moeder er nog was en voelt hoe groot het verschil met vandaag is.
Ook het overlijden van haar vader speelt een belangrijke rol in haar rouw. Haar vader was voor Tamara een belangrijke steun en iemand die ze haar rots en grootste supporter noemde. Toen hij in april 2025 overleed, liet ze al weten dat het voelde alsof een deel van haar was weggerukt. Slechts acht maanden later moest ze ook haar moeder missen.
Toch probeert Tamara ergens troost te vinden in de gedachte dat haar ouders weer samen zijn. Haar vader en moeder waren 55 jaar samen. Na hun overlijden liggen ze nu samen begraven. Voor Tamara maakt juist dat idee het verdriet soms iets draaglijker. De gedachte dat ze na zo’n lange gezamenlijke levensperiode weer bij elkaar zijn, geeft haar ondanks alles een gevoel van verbondenheid.
Eerder deelde Tamara ook beelden van het graf van haar ouders. Toen de grafstenen eindelijk waren geplaatst, ging ze naar hun gezamenlijke graf. Ze beschreef hoe onwennig en leeg het voor haar voelde om te beseffen dat ze haar ouders niet meer kon bellen en niet meer bij hen langs kon gaan. Tegelijkertijd gaf het haar rust dat ze nu samen zijn.
Nu, opnieuw op een dag die haar direct aan haar moeder herinnert, komt datzelfde verdriet weer naar boven. Tamara laat zien dat rouw niet simpelweg verdwijnt omdat er maanden voorbijgaan. Sommige momenten brengen herinneringen onverwacht terug en maken voelbaar hoeveel iemand nog altijd wordt gemist.
Voor Tamara blijft haar moeder dan ook onderdeel van haar leven, ondanks dat ze er niet meer fysiek is. De herinneringen aan haar, de bijzondere band die ze hadden en de momenten die samen zijn beleefd, blijven bestaan. En juist op deze verdrietige dag staat Tamara daar opnieuw bij stil.
