De geboortedag van André Hazes blijft voor Rachel Hazes een dag waarop het gemis extra voelbaar wordt. Op dinsdag 30 juni zou de volkszanger 75 jaar zijn geworden. Inmiddels is hij al bijna 22 jaar niet meer bij zijn dierbaren, maar voor Rachel voelt zijn aanwezigheid in haar herinneringen nog altijd heel dichtbij.
Op deze bijzondere dag deelt Rachel een foto van haar grote liefde en staat ze uitgebreid stil bij wat André voor haar en zijn trouwe publiek heeft betekend. Haar woorden laten zien dat het verstrijken van de jaren het gemis niet heeft laten verdwijnen. Integendeel, juist op een dag als deze komt het besef opnieuw hard binnen.
Rachel schrijft dat er bijna 22 jaar voorbij zijn sinds André niet meer bij hen is, maar dat er geen dag voorbijgaat waarop hij niet wordt gemist. Dat geldt volgens haar niet alleen voor haarzelf. Ook de fans van André dragen hem nog altijd in hun hart. Zijn muziek en zijn herinnering blijken daarmee nog steeds een belangrijke plek in het leven van veel mensen te hebben.
Voor Rachel is dat een gedachte die haar zichtbaar raakt. André was voor haar niet alleen de bekende volkszanger die door heel Nederland werd geliefd, maar ook de man met wie ze een belangrijk deel van haar leven deelde. Daarom voelt zijn geboortedag anders dan een gewone dag. Het is een moment waarop herinneringen zich opnieuw aandienen en waarop ze extra stilstaat bij alles wat voorbij is gegaan.
Tegelijkertijd denkt Rachel aan iets wat ze na zijn overlijden voor hem heeft gerealiseerd. Ze verwijst naar Casa Hazes, de brasserie in het Spaanse Torremolinos die in het teken staat van André. Ze vraagt zich voor deze bijzondere dag bijna hardop af hoe mooi hij het zou hebben gevonden om te zien hoeveel trouwe fans daar samenkomen.
Volgens Rachel zou André trots zijn geweest wanneer hij zag dat zijn publiek nog altijd naar zijn muziek luistert en zich via Casa Hazes verbonden met hem blijft voelen. Voor haar is de brasserie daardoor meer dan alleen een plek. Het is ook een manier om zijn herinnering levend te houden en mensen de gelegenheid te geven om dichter bij de wereld van André te komen.
Rachel schrijft dat André het prachtig zou hebben gevonden om te zien dat zijn trouwe fans naar Casa Hazes komen. Ze ziet daarin iets terug van wat hij zelf altijd belangrijk vond: zijn publiek. Zijn fans waren voor hem van grote betekenis en volgens Rachel bewijzen zij nog altijd hoe sterk die band is.
Daarmee krijgt de geboortedag een dubbele lading. Er is verdriet omdat André er niet meer is, maar tegelijkertijd is er dankbaarheid voor alles wat hij heeft achtergelaten. Zijn muziek klinkt nog altijd, zijn naam wordt nog altijd genoemd en zijn publiek blijft hem trouw.
Rachel kijkt op deze dag dan ook niet alleen terug naar het verleden. Ze ziet ook hoe André op een andere manier aanwezig blijft. In de muziek die mensen blijven luisteren, in de herinneringen die worden gedeeld en in de fans die Casa Hazes bezoeken. Voor haar vormen die momenten een tastbare verbinding met de man die ze nog altijd mist.
De manier waarop Rachel over André spreekt, maakt duidelijk dat de tijd niet alle emoties wegneemt. Een geboortedag die ooit draaide om feest en gezelligheid heeft voor haar inmiddels een heel andere betekenis gekregen. Het is een moment om stil te staan bij iemand die er niet meer is, maar die volgens haar nog altijd een bijzondere plaats inneemt in het leven van zijn dierbaren en publiek.
Ook de manier waarop Rachel haar boodschap afsluit, is persoonlijk. Ze stelt voor om samen het glas op André te heffen en spreekt hem rechtstreeks aan. Daarmee maakt ze van haar bericht geen afstandelijke herdenking, maar een intiem eerbetoon aan iemand die volgens haar voor altijd belangrijk zal blijven.
De liefde en het gemis lopen in haar woorden voortdurend door elkaar heen. André zou op 30 juni 75 jaar zijn geworden, maar in Rachels herinnering blijft hij verbonden aan de persoon die hij voor haar was. Zijn leeftijd verandert, maar de herinneringen aan hem blijven op hun eigen manier bestaan.
Zo wordt zijn 75e geboortedag voor Rachel opnieuw een moment waarop het verleden en het heden samenkomen. Bijna 22 jaar na zijn overlijden wordt André nog altijd gemist, maar zijn muziek en zijn trouwe publiek zorgen ervoor dat zijn naam niet verdwijnt. Voor Rachel is dat misschien wel de meest bijzondere manier waarop zijn herinnering blijft voortleven.
