Voor Monique Westenberg kreeg een week waarin ze dacht eindelijk wat tijd voor zichzelf te hebben een onverwacht emotionele lading. Haar zoon Dré was op vakantie met zijn vader André Hazes en diens vriendin Noa Braaf, terwijl Monique thuisbleef. Voor het eerst in bijna tien jaar moest ze haar zoon een volledige week missen. En juist dat bleek veel meer met haar te doen dan ze vooraf had verwacht.
Aan het begin keek Monique er nog heel anders tegenaan. Een week zonder de dagelijkse zorg voor haar zoon leek haar eigenlijk best prettig. Ze dacht dat ze die tijd rustig voor zichzelf zou kunnen gebruiken. Maar toen Dré eenmaal vertrokken was, merkte ze dat de werkelijkheid behoorlijk anders aanvoelde.
Het gemis kwam onverwacht hard binnen. Monique omschreef het als een nieuw gevoel dat ze nog niet eerder had ervaren. Niet omdat ze haar zoon zijn vakantie niet gunde, maar juist omdat ze hem zo miste terwijl hij ver weg was. De afstand maakte de situatie voor haar duidelijk anders dan wanneer hij slechts een paar dagen niet thuis was.
Vooral de eerste dagen waren moeilijk. Na telefoongesprekken met Dré merkte Monique dat de emoties hoog opliepen en stonden de tranen haar regelmatig in de ogen. Ze benadrukte dat daar geen verkeerde gedachte achter zat. Ze gunde haar zoon de tijd met zijn vader en de rest van het gezelschap juist van harte. Het verdriet kwam puur voort uit het feit dat hij er niet was.
Dat bracht haar ook aan het denken. Waarom voelde deze week zo anders dan eerdere momenten waarop ze haar zoon een paar dagen moest missen? Monique vroeg zich af of het kwam doordat hij zo ver weg was. Misschien speelde ook mee dat Dré tijdens zijn vakantie herinneringen aan het maken was waar zij zelf geen onderdeel van was. Of misschien, zo vroeg ze zich af, was dit simpelweg een gevoel dat hoort bij het opgroeien van haar zoon.
Terwijl Dré volop van zijn vakantie genoot, probeerde Monique zelf langzaam een andere draai aan haar dagen te geven. Ze begon steeds meer plezier te halen uit de foto’s, video’s en enthousiaste verhalen die haar zoon vanaf zijn vakantieadres met haar deelde. Zo bleef ze toch een beetje betrokken bij zijn belevenissen, ook al was ze er niet zelf bij.
Die beelden maakten het gemis uiteindelijk iets draaglijker. In plaats van alleen maar te voelen dat Dré er niet was, kon Monique ook zien dat hij het naar zijn zin had. Dat gaf haar ruimte om op afstand mee te genieten van zijn vakantie en de momenten die hij daar beleefde.
Ondertussen besloot ze haar vrije tijd nuttig te gebruiken. In huis stonden verschillende klussen op haar te wachten en daar kon ze zich nu eindelijk op richten. Een van de projecten die ze aanpakte, was de slaapkamer van haar zoon. Ze gaf die kamer een make-over, zodat alles helemaal klaar zou zijn wanneer Dré weer thuiskwam.
En terwijl Monique zich thuis bezighield met die voorbereidingen, tikte de vakantie langzaam weg. Wat vooraf misschien een eindeloos lange week leek, bleek uiteindelijk sneller voorbij te gaan dan gedacht. Tegen de tijd dat Drés terugkeer dichterbij kwam, kon Monique zelf ook terugkijken op een ervaring die haar duidelijk had geraakt.
Voor haar werd deze week bovendien een aanleiding om stil te staan bij andere ouders die met een vergelijkbare situatie te maken hebben. Monique sprak haar respect uit voor gescheiden ouders die een co-ouderschapsregeling hebben waarbij hun kinderen soms langere tijd bij de andere ouder verblijven.
Ze noemde daarbij ook ouders die met een 3-om-3-regeling te maken hebben. Het idee dat je je kinderen daardoor soms drie weken moet missen, lijkt haar ontzettend lastig. Haar eigen ervaring met één week zonder Dré had haar opnieuw laten voelen hoeveel impact zo’n periode kan hebben.
Daarom besloot Monique haar volgers ook een persoonlijke vraag voor te leggen. Ze wilde weten hoe andere ouders zo’n regeling ervaren en wat het met hen doet wanneer hun kinderen langere tijd bij de andere ouder zijn.
Eerder waren er al zonnige beelden van de familievakantie voorbijgekomen, onder meer van schoonzus Roxeanne. Voor Monique betekenden die foto’s en video’s uiteindelijk iets dubbelzinnigs: ze lieten zien dat Dré een fijne tijd had, maar maakten tegelijkertijd voelbaar hoe groot het gemis thuis kon zijn.
De week begon dus met het idee van een beetje rust en tijd voor zichzelf, maar eindigde met een heel ander besef. Monique ontdekte hoe anders het voelt wanneer je kind niet alleen een paar dagen weg is, maar langere tijd op afstand verblijft. En hoewel ze haar zoon zijn vakantie volledig gunde, bleek het loslaten voor haarzelf een stuk moeilijker dan ze vooraf had gedacht.
