Maarten Spanjer heeft op 73-jarige leeftijd te horen gekregen dat er bij hem blaas- en prostaatkanker is ontdekt. Toch reageert de acteur en schrijver opvallend kalm op het nieuws. In een interview met De Telegraaf vertelt hij openhartig over de diagnose en vooral over de manier waarop hij zelf naar het leven en de dood kijkt.
De ziekte werd vorig jaar bij Spanjer vastgesteld. Waar zo’n bericht voor veel mensen een enorme schok kan betekenen, zegt hij zelf dat hij er eigenlijk helemaal niet bang van is geworden. Zijn reactie is opmerkelijk nuchter en past volgens hem bij de manier waarop hij altijd in het leven heeft gestaan.
Of hij bang was? Eigenlijk helemaal niet, vertelt Maarten. Ook voor het idee van doodgaan is hij naar eigen zeggen niet bang. Hij legt uit dat dit te maken heeft met zijn kijk op het leven. Voor hem is het leven altijd een soort vreemde grap geweest, waarvan je volgens hem vooral moet proberen te maken wat ervan te maken valt.
Die houding bepaalt ook hoe hij nu met zijn situatie omgaat. Spanjer presenteert zichzelf niet als iemand die voortdurend bezig is met angst of met alles wat mogelijk nog kan gebeuren. Integendeel: hij blijft opvallend laconiek. Juist die kalmte valt op wanneer hij terugkijkt op het moment waarop hij zijn diagnose kreeg.
Voor de acteur en schrijver is het bovendien belangrijk om zijn ervaringen niet voor zichzelf te houden. Hij krijgt binnenkort een wekelijkse column in de krant waarin hij over zijn ervaringen zal schrijven. Daarmee krijgt het verhaal dat aanvankelijk misschien alleen bedoeld was als basis voor een boekje, uiteindelijk een andere vorm.
Volgens Spanjer ontstond op een gegeven moment het idee om een boekje te maken over wat hij meemaakt. Daarna kwam echter het voorstel om iedere week een verhaaltje in de krant te publiceren. Dat plan gaat nu daadwerkelijk door. Zijn ervaringen krijgen daarmee een vaste plek in de krant, waardoor lezers regelmatig kunnen volgen wat hij te vertellen heeft.
De keuze om erover te schrijven past bij zijn open houding. Spanjer lijkt zijn situatie niet groter te willen maken dan die voor hem voelt. Tegelijkertijd kiest hij er wel voor om woorden te geven aan wat er in zijn leven gebeurt. Zijn manier van vertellen is daarbij rechtstreeks en zonder veel omhaal.
De 73-jarige acteur is al jarenlang bekend als acteur en schrijver en heeft in de loop van zijn carrière veel verschillende verhalen verteld. Nu is het juist zijn eigen leven dat het onderwerp vormt. Niet alleen de diagnose zelf, maar vooral zijn persoonlijke manier om daarmee om te gaan, staat daarbij centraal.
Zijn uitspraak dat hij niet bang is om dood te gaan, zegt veel over zijn karakter. Spanjer probeert het leven niet te benaderen vanuit de gedachte dat alles gecontroleerd moet worden. Voor hem hoort ook het onvoorspelbare bij het bestaan. Dat besef lijkt ervoor te zorgen dat hij de huidige situatie met een opmerkelijke rust tegemoet treedt.
Daarmee kiest hij ook een andere toon dan misschien van hem verwacht zou worden. In plaats van zich volledig te richten op wat er allemaal mis kan gaan, spreekt hij vooral over zijn eigen levenshouding. Hij zegt dat hij het leven altijd als een rare grap heeft gezien en dat je er het beste van moet maken.
De wekelijkse verhalen die eraan komen, kunnen daardoor een heel persoonlijke inkijk geven in zijn ervaringen. Het oorspronkelijke idee voor een boekje heeft plaatsgemaakt voor een terugkerend verhaal in de krant. Spanjer gaat zijn belevenissen en gedachten delen in de vorm van een wekelijks stukje.
Voorlopig blijft vooral zijn nuchtere reactie hangen. Ondanks het nieuws dat zijn leven ingrijpend heeft veranderd, zegt Maarten Spanjer dat hij niet bang is om dood te gaan. Hij lijkt vooral vast te houden aan de manier waarop hij altijd naar het bestaan heeft gekeken: het leven is vreemd, soms onvoorspelbaar, maar juist daarom moet je proberen er zoveel mogelijk van te maken.
En terwijl zijn eigen verhaal vanaf nu iedere week verder wordt verteld, blijft één ding duidelijk: Spanjer wil zijn ervaringen niet verpakken in grote woorden. Hij kiest voor zijn eigen stijl, met een flinke dosis relativering en de overtuiging dat je uiteindelijk vooral moet blijven leven zolang dat kan.
