Het is een publiek geheim dat het koningshuis een flinke duit kost, maar de werkelijke bedragen die jaarlijks richting Paleis Noordeinde en de koninklijke bankrekeningen rollen, overstijgen werkelijk elke verbeelding. Terwijl de gewone burger de eindjes aan elkaar moet knopen en met stijgende verbazing naar de wekelijkse boodschappenrekening kijkt, leeft de koninklijke familie in een parallel universum van ongekende luxe, volledig gefinancierd door de hardwerkende belastingbetaler. Wie denkt dat het hier gaat om een paar miljoen voor wat staatsbezoeken en ceremoniële taken, zit er pijnlijk naast. De officiële cijfers uit de koninklijke begroting laten een realiteit zien waar je simpelweg steil van achterover slaat.
Koning Willem-Alexander, het absolute gezinshoofd en het boegbeeld van onze natie, staat er financieel warmer bij dan wie dan ook in dit land. Zijn persoonlijke grondwettelijke uitkering is opgedeeld in twee gigantische componenten die elk jaar weer geruisloos worden overgemaakt. Allereerst is er zijn feitelijke inkomen, de zogenaamde A-component, die ruim boven de 1,1 miljoen euro per jaar ligt. Dit is puur zakgeld voor de koning, een vorstelijk salaris waar hij bovendien geen cent inkomstenbelasting over hoeft te betalen. Maar dat is pas het begin van de koninklijke geldstroom. Naast dit riante privésalaris ontvangt de koning namelijk nóg een bedrag, de B-component, die bedoeld is voor personele en materiële uitgaven. Dit potje bedraagt een duizelingwekkende 6,1 miljoen euro. Bij elkaar opgeteld kost de koning in zijn eentje dus al ruim 7,3 miljoen euro per jaar. Als je dat omrekent naar het dagelijks leven, betekent dit dat de vorst elke dag opnieuw duizenden euro’s mag bijschrijven, puur om zijn koninklijke status en huishouding te financieren.
Maar de koning regeert natuurlijk niet alleen. Aan zijn zijde schittert Koningin Máxima, en ook haar aanwezigheid op het wereldtoneel komt met een astronomisch prijskaartje. De koningin krijgt voor haar representatieve taken een eigen inkomen van circa 461.000 euro per jaar. Daarnaast is er voor haar persoonlijke ondersteuning en materiële behoeften een slordige 804.000 euro gereserveerd. Dat brengt haar persoonlijke jaarlijkse kostenpost op een totaal van ruim 1,2 miljoen euro. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de volgende generatie. Prinses Amalia, de vermoedelijke troonopvolgster, heeft weliswaar besloten om haar inkomensdeel tijdens haar studietijd netjes terug te storten naar de staat, maar de kosten voor haar personele en materiële ondersteuning lopen ondertussen gewoon door. Voor haar staat er jaarlijks bijna 2 miljoen euro op de begroting gereserveerd. Tel daarbij op de uitkering van Prinses Beatrix, die na haar aftreden nog altijd recht heeft op een koninklijk pensioen van bijna 2 miljoen euro per jaar, en de teller van de directe uitkeringen tikt moeiteloos de 12,5 miljoen euro aan.
De echte verbazing ontstaat echter pas wanneer we kijken naar de zogenaamde functionele uitgaven van de koning. Dit zijn de operationele kosten om de Dienst van het Koninklijk Huis draaiende te houden. Denk hierbij aan de gigantische staf van honderden personeelsleden die dag en nacht klaarstaan om de koninklijke familie op hun wenken te bedienen. Alleen al aan de salarissen van dit hofpersoneel zijn we jaarlijks meer dan 23 miljoen euro kwijt. De materiële kosten voor de dienst, waaronder het onderhoud van de koninklijke voertuigen, de representatieve ruimtes en de dagelijkse operationele rompslomp, slokken nog eens bijna 13 miljoen euro op. Om ervoor te zorgen dat de familie zich soepel door de lucht kan verplaatsen, is er een speciaal luchtvaartbudget gereserveerd. De inzet van het regeringsvliegtuig, de militaire Gulfstream en het incidenteel inhuren van civiele helikopters en reguliere vliegtickets kost de belastingbetaler jaarlijks bijna 900.000 euro. Zelfs voor de officiële bezoeken aan het Caribische deel van het koninkrijk wordt jaarlijks een aparte post van 150.000 euro uitgetrokken. Voeg hier nog een jaarlijkse reservering van 3,1 miljoen euro aan toe voor de bestemmingsreserves, en de totale functionele uitgaven komen uit op een adembenemende 39,8 miljoen euro.
Alsof deze miljoenennota nog niet genoeg is, worden er achter de schermen nog talloze kosten doorbelast aan andere ministeries. De Rijksvoorlichtingsdienst, die alle mediaoptredens en de publieke opinie rondom de Oranjes managet, kost ruim 2,2 miljoen euro. Het Militaire Huis claimt 2,7 miljoen euro en het Kabinet van de Koning eist nog eens 3,4 miljoen euro op. Deze verborgen posten tellen op tot een extra 8,4 miljoen euro. En dan zijn er nog de kosten voor de gigantische paleizen die ter beschikking worden gesteld, goed voor 18,5 miljoen euro via de begroting van Volkshuisvesting, de officiële staatsbezoeken ter waarde van 2,5 miljoen euro en het onderhoud van het koninklijke jacht De Groene Draeck. De absolute klapper is echter de beveiliging van de koninklijke familie. De kosten voor de zwaarbeveiligde corridors, de bodyguards en de geheime diensten die de Oranjes permanent moeten beschermen, vallen onder de ministeries van Justitie en Defensie, maar deze bedragen zijn zo extreem gevoelig dat ze officieel als strikt vertrouwelijk worden bestempeld en dus compleet buiten de openbare miljoenennota worden gehouden. Onder de streep praten we over een totale officiële begroting van ver over de 60 miljoen euro per jaar, een bedrag dat onder critici en republikeinen zelfs wordt geschat op wel 350 miljoen euro als alle indirecte misgelopen belastingen en verborgen posten worden meegerekend. Het moge duidelijk zijn: onze koning is ons letterlijk goud waard, of we dat nu willen of niet.
