Voor veel mensen hoort het bij het leven, maar voor Dries Roelvink ligt dat compleet anders. Waar anderen nadenken over later, schuift hij dat moment het liefst zo ver mogelijk voor zich uit. De zanger laat er geen misverstand over bestaan: afscheid nemen is voor hem geen vanzelfsprekendheid, maar iets waar hij liever helemaal niet bij stilstaat.
Achter zijn altijd opgewekte uitstraling gaat namelijk een gevoel schuil dat hem al jarenlang achtervolgt. Dries geeft toe dat de gedachte aan de dood hem diep raakt en zelfs kan verlammen. Het is geen oppervlakkige angst, maar iets dat diep geworteld zit en telkens weer naar boven komt, vooral nu hij ouder wordt en zich bewuster is van de tijd die verstrijkt.
De oorsprong van dat gevoel ligt ver terug in zijn jeugd. Als tiener werd hij geconfronteerd met een plotseling verlies dat een enorme indruk op hem maakte. Een jonge voetballer uit zijn omgeving, iemand tegen wie hij opkeek, overleed onverwachts op jonge leeftijd. Dat moment sloeg in als een schokgolf en veranderde voorgoed zijn kijk op het leven.
Sindsdien is het besef dat het leven zomaar kan stoppen nooit meer verdwenen. Integendeel, het groeide uit tot een constante aanwezigheid op de achtergrond van zijn bestaan. Dries erkent dat hij er alles aan doet om die gedachten te verdringen. Door actief te blijven, door te sporten en bezig te zijn, probeert hij de confrontatie met dat onderwerp zo veel mogelijk uit de weg te gaan.
Toch komt het gevoel soms onverwacht naar boven. Vooral ’s nachts kan het hem overvallen, wanneer de stilte ruimte geeft aan gedachten die hij overdag probeert te vermijden. Hij beschrijft hoe zulke momenten hem volledig kunnen grijpen, alsof hij even de controle verliest en zichzelf weer moet terugvinden.
Ook als het gaat om afscheid nemen, trekt hij een duidelijke grens. Waar anderen misschien al nadenken over hoe ze herinnerd willen worden, wil Dries daar simpelweg niet mee bezig zijn. Het idee alleen al maakt hem onrustig. Hij kijkt liever vooruit dan dat hij zich verdiept in wat er ooit zal komen.
Zijn houding laat zien hoe persoonlijk en intens dit onderwerp voor hem is. Het is geen kwestie van ontkennen, maar eerder van beschermen: zichzelf beschermen tegen gedachten die hem te veel raken. En juist daardoor kiest hij ervoor om het leven te blijven vieren, zonder zich te verliezen in wat onvermijdelijk is.
Voor de buitenwereld blijft hij de energieke entertainer, de man die altijd lijkt te genieten. Maar achter dat beeld schuilt een andere werkelijkheid, waarin afscheid en eindigheid geen plek krijgen. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat hij ze simpelweg niet toelaat.
