Wat begon als een gevoel van opluchting, veranderde opnieuw in een harde confrontatie. Ria Valk, inmiddels 84 jaar, dacht haar lichaam eindelijk weer te kunnen vertrouwen. Maar dat vertrouwen kreeg een nieuwe dreun toen ze begin dit jaar opnieuw iets voelde wat haar meteen onrustig maakte.
Het moment staat nog scherp in haar geheugen. In januari ontdekte ze plotseling een hard knobbeltje onder haar huid. Eerst leek het bijna onwerkelijk — alles was toch al behandeld, alles zou toch achter haar liggen? Maar na meerdere onderzoeken kwam de harde waarheid alsnog boven: de ziekte was teruggekeerd.
Die boodschap sloeg in als een mokerslag. Niet alleen omdat het opnieuw gebeurde, maar vooral omdat ze juist dacht dat haar lichaam eindelijk rust had gevonden. Na eerdere gevechten met huid- en borstkanker had ze zichzelf wijsgemaakt dat ze het ergste achter zich had gelaten.
Wat volgde, was een intens traject dat opnieuw alles van haar vergde. Ria onderging een operatie die technisch goed verliep, maar daarmee was de strijd nog lang niet voorbij. Haar lichaam moest daarna opnieuw door een reeks behandelingen heen, waaronder bestralingen die hun sporen duidelijk nalieten.
Ze spreekt er nuchter over, maar tussen de regels door voel je hoe zwaar het is geweest. De behandelingen waren geen kleine ingreep, maar iets wat haar fysiek zichtbaar heeft geraakt. Haar lichaam kreeg, zoals ze zelf aangeeft, een flinke optater. En dat is geen overdreven woord voor wat ze heeft moeten doorstaan.
Toch bleef ze doorgaan. Dag na dag, behandeling na behandeling, zonder zich volledig te laten meeslepen door angst. Haar houding bleef opmerkelijk kalm, bijna berustend. Alsof ze ergens diep van binnen wist dat ze hier opnieuw doorheen moest — hoe zwaar het ook werd.
De impact was niet alleen lichamelijk. Ook mentaal liet deze periode haar niet onberoerd. De schrik dat het weer terug was, het besef dat ze opnieuw moest vechten, het idee dat zekerheid ineens weer wegviel — het stapelde zich allemaal op. En toch koos ze ervoor om niet bij de pakken neer te zitten.
Inmiddels lijkt er voorzichtig ruimte te ontstaan voor herstel. De behandelingen slaan aan en ze krabbelt langzaam weer op, al blijven de sporen van deze periode voelbaar. Haar lichaam moet herstellen van alles wat het heeft moeten doorstaan, stap voor stap, zonder haast.
Voor buitenstaanders lijkt het misschien een bekend verhaal — opnieuw ziek, opnieuw behandelen, opnieuw verder. Maar achter die woorden schuilt een realiteit die veel intenser is. Een lichaam dat telkens opnieuw moet incasseren. Een vrouw die telkens opnieuw de kracht moet vinden om door te gaan.
En misschien is dat wel wat het meest blijft hangen: niet alleen wat ze heeft meegemaakt, maar hoe ze erdoorheen is gegaan. Met een mengeling van nuchterheid, veerkracht en een stille vastberadenheid die moeilijk te negeren is.
