Wie jarenlang dacht dat het huis van Monique des Bouvrie een toonbeeld van strak wit en perfecte lijnen was, zal nu even moeten slikken. Want achter die bekende façade is in stilte iets verschoven. Vijf jaar na het verlies van haar man Jan heeft Monique haar deuren geopend — en wat daarachter schuilgaat, voelt persoonlijker dan ooit.
De villa in Naarden, waar ze samen jarenlang lief en leed deelden, is niet meer hetzelfde. Waar vroeger minimalisme regeerde en elk detail onder controle leek, heeft nu een zachtere, bijna intieme sfeer de overhand gekregen. Monique zelf geeft toe dat haar smaak altijd al iets speelser was, maar dat daar vroeger minder ruimte voor was. Kleine verzamelingen en bijzondere objecten werden door Jan ooit afgedaan als overbodige franje. Vandaag staan ze juist centraal in haar interieur.
Op verschillende plekken in huis duiken persoonlijke items op die het verleden tastbaar maken: oude lp’s, beschilderde wijnflessen en zelfs opvallende verzamelingen die elk hun eigen verhaal lijken te vertellen. Dingen die ooit misschien terzijde werden geschoven, krijgen nu hun moment. Het huis ademt niet langer alleen design, maar ook herinnering en emotie.
Toch blijft haar oog voor stijl onmiskenbaar. Monique kiest bewust voor stukken die iets bijzonders uitstralen. Zo combineert ze opvallende designstoelen met unieke objecten die meteen de aandacht trekken. Eén van de meest besproken elementen is een bijzondere leren stoel, geïnspireerd op een legendarische honkbalhandschoen — niet alleen een blikvanger, maar ook verrassend comfortabel.
Haar zithoek is zorgvuldig opgebouwd en voelt volgens haar als de lobby van een luxe hotel. Een warme, roestkleurige bank vormt het middelpunt, maar niets staat vast. Ze verplaatst meubels, creëert nieuwe hoeken en speelt met ruimte alsof het een levend geheel is. Grote muren worden doorbroken met kunst die karakter toevoegt en elke ruimte een eigen sfeer geeft.
Wat opvalt, is haar drang naar perfectie in details. Monique houdt niet van rommelige oplossingen en gelooft dat alles een plek moet hebben. Prullenbakken verdwijnen uit het zicht, flessen staan netjes met het etiket naar voren en zelfs kleine stickers op fruit worden verwijderd. Het lijkt misschien pietluttig, maar voor haar vormt juist die precisie de basis van rust.
Ook in haar adviezen klinkt een duidelijke boodschap door. Hoewel trends zoals Japandi haar aanspreken, vindt ze ze vaak te veilig. Ze moedigt aan om risico’s te nemen, om te spelen met kleur en onverwachte keuzes te maken. Volgens haar moet een interieur net zo uniek zijn als de persoon die erin leeft.
Wat ooit een bijna klinisch wit domein was, is nu een plek geworden waar contrasten samenkomen. Strak en persoonlijk, rustig en uitgesproken. Monique heeft haar huis niet alleen veranderd — ze heeft het zich opnieuw eigen gemaakt. En misschien is dat wel het meest opvallende van alles: achter de muren van deze bekende villa schuilt nu een verhaal dat pas echt begint.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
