De iconische Nederlandse zangeres Ria Valk, inmiddels 85 jaar oud, legt voor het eerst in lange tijd openhartig uit hoe haar gezondheid haar leven heeft beïnvloed na jaren van ziekte — en het is een onthulling die veel dieper gaat dan menigeen verwachtte. In een persoonlijke update, gedeeld met het weekendmagazine Mezza, kijkt Ria terug op de zware periode waarin ze twee keer borstkanker kreeg, en vertelt ze wat dat met haar heeft gedaan — niet alleen fysiek, maar ook mentaal en emotioneel.
Jarenlang dacht Ria dat ze het hoofdstuk kanker had afgesloten. Ze ging trouw naar de jaarlijkse controles en hield vol dat het allemaal meeviel, ook al vond ze die mammografieën verschrikkelijk om te ondergaan. Maar het noodlot sloeg toch weer toe: in korte tijd kreeg ze twee keer de diagnose borstkanker, met de meest recente diagnose in januari vorig jaar. Dankzij intensieve behandelingen en bestralingen is ze inmiddels kankervrij verklaard, maar haar lichaam draagt de gevolgen nog dagelijks met zich mee.
Ria spreekt met een nuchtere eerlijkheid over de impact van die behandelingen. “Mijn lijf heeft een optater gekregen,” zegt ze met de onverholen directheid die haar zo typerend maakt. De behandelingen hebben haar uitgeput achtergelaten, en ze kampt met oedeem in haar borst — een aandoening waarbij overtollig vocht zich ophoopt en waarvoor ze wekelijks een speciale massage krijgt om het vocht af te voeren naar haar lymfeklieren.
Het verhaal van Ria gaat verder dan alleen de recente strijd tegen kanker — ze draagt ook nog littekens uit het verleden. Al op jonge leeftijd onderging ze een zware operatie na tuberculose, en die oude littekens combineren met de littekens van latere behandelingen voor borstkanker. Eén litteken loopt van onder haar rechterborst naar haar rug, en twee andere littekens bevinden zich onder haar oksel — blijvende herinneringen aan wat haar lichaam heeft doorstaan.
Door al deze ervaringen heeft Ria een duidelijke grens voor zichzelf gesteld: mocht de kanker ooit terugkomen, dan kiest ze ervoor geen nieuwe behandelingen meer te ondergaan. “Als de kanker terugkomt, laat ik er niets meer aan doen,” zegt ze stellig. Volgens haar heeft haar lijf al te veel meegemaakt — ze noemt het zelf “te veel polonaise aan mijn lijf” — en ze weigert het nog eens bloot te stellen aan wat zij ziet als onnodige extra pijn en beproevingen.
Het is een openhartige keuze die laat zien hoe Ria naar het leven kijkt na alles wat ze heeft doorstaan. Ze spreekt niet vanuit angst, maar vanuit een vorm van acceptatie en zelfbeschikking die veel mensen ontroert. Haar woorden tonen een vrouw die, na een leven vol muziek, optredens en strijd, nu precies weet wat ze wil — en wat ze niet meer wil.
